کیف پول ارز دیجیتال (کیف پول رمزنگاری شده) نرم افزار یا سخت افزاری است که کاربران را قادر می سازد تا ارزهای دیجیتال را ذخیره و استفاده کنند.

با ارز دیجیتال، هیچ ارز ملموس، هیچ پول کاغذی برای قرار دادن در یک کیف پول فیزیکی یا کیف پول وجود ندارد. ارز دیجیتال در بلاک چین وجود دارد و هیچ جلوه فیزیکی که کاربر آن را لمس کند وجود ندارد. اما هنوز نیاز است که افراد و سازمان ها مالکیت دارایی های رمزنگاری شده را درک کنند و بتوانند بدانند چه مقدار نگهداری می شود، دقیقاً مانند حساب بانکی که موجودی بانکی را فراهم می کند.

نحوه انتخاب بهترین کیف پول ارز دیجیتال

اولین انتخاب کیف پول ارز دیجیتال برای کاربران جدید اغلب یک کیف پول آنلاین با صرافی رمزنگاری برای خرید و فروش ارز دیجیتال است. اگرچه این انتخاب ممکن است ساده ترین باشد، اما لزوما بهترین انتخاب برای همه کاربران نیست. هنگام انتخاب بهترین کیف پول رمزنگاری موارد زیر را در نظر بگیرید:

• سرد در مقابل گرم. یک کیف پول سخت افزاری مدلی قطع شده برای دسترسی به ارزهای دیجیتال ارائه می کند. کیف پول سخت افزاری یک انتخاب معقول برای کسانی است که به ویژه ریسک گریز هستند و نگران احتمال هک شدن یک سرویس آنلاین، دسکتاپ یا اپلیکیشن موبایل یا قربانی شدن باج افزار یا حملات دیگر هستند. چالش کیف پول سخت افزاری این است که همیشه روشن نیست یا به راحتی با خدمات آنلاین قابل دسترسی نیست و استفاده از آن را کمی دشوارتر می کند.
• امنیت. برای کیف پول های رمزنگاری داغ، امنیت در اولویت قرار دارد. کاربر باید یک کیف پول رمزنگاری را انتخاب کند که دارای قابلیت های احراز هویت قوی، از جمله احراز هویت چند عاملی باشد.
• پشتیبانی از بلاک چین کاربرانی که به دنبال استفاده از یک ارز دیجیتال خاص هستند باید مطمئن شوند که فناوری کیف پول رمزنگاری انتخاب شده از خدمات مورد نظر پشتیبانی می کند.
• یکپارچه سازی و دسترسی. فراتر از پشتیبانی خاص از ارزهای دیجیتال، کاربران همچنین باید بررسی کنند که آیا صرافی رمزنگاری مورد نظر یکپارچه سازی و پشتیبانی آسان برای فناوری کیف پول رمزنگاری انتخابی فراهم می کند یا خیر.

ارث بری ارزهای دیجیتال و کیف پول های رمزنگاری شده

هنگامی که شخصی می میرد، هر ارز دیجیتالی که او در اختیار دارد به عنوان یک دارایی تلقی می شود. ارزهای دیجیتال قبل از اینکه به ذینفعان برسند، مانند سایر دارایی ها، از طریق محاکمه می روند. ارز رمزنگاری شده باید در طرح املاک ذکر شود و در صورت فوت مالک می تواند به ذینفعان نامگذاری شده منتقل شود.

اما شخصی برای باز کردن و دسترسی به آن به کلید خصوصی کیف پول دیجیتال نیاز دارد. اگر متوفی جزئیات کلید خصوصی خود را ترک نکند، دسترسی به ارز دیجیتال تقریبا غیرممکن خواهد بود. اگر کیف پول های کریپتو در وصیت نامه یا تراست ذکر نشده باشند، ممکن است هرگز پیدا نشوند. چند گزینه برای اطمینان از ارثی بودن ارز دیجیتال وجود دارد، از جمله موارد زیر:

• رمز عبور کیف پول کریپتو را ارائه دهید. این دستورالعمل ها می تواند در وصیت نامه گنجانده شود، نوشته شود یا شفاهی به ذینفعان داده شود. برخی از خطرات امنیتی از جمله سرقت وجود دارد، بنابراین اضافه کردن یک عکس فوری از تمام حساب های دیجیتال را به یک برنامه امن، مانند مدیریت رمز عبور، در نظر بگیرید.
• ارز دیجیتال را به یک صرافی منتقل کنید. صرافی هایی مانند کوین بیس، صندوقی شبیه به صندوق امانات برای ذخیره کلید خصوصی ارائه می کنند.
• یک حساب مشترک باز کنید. صرافی ها همچنین حساب های مشترکی را برای اطمینان از انتقال روان ارزهای دیجیتال ارثی به وارثان ارائه می دهند.
• با صرافی یک ذینفع ایجاد کنید. صرافی حساب ها را پس از فوت مالک انجام می دهد تا اطمینان حاصل شود که ذینفعان دارایی ها را طبق تعیین مالک قبلی به ارث می برند.
• یک حساب اعتماد باز کنید. حساب های تراست از وثیقه اجتناب می کنند و مشخص می کنند که چگونه ذینفعان باید دارایی ها، از جمله ارزهای دیجیتال را به ارث ببرند. دستورالعمل هایی را در مورد نحوه دسترسی به کیف پول رمزنگاری در تراست وارد کنید.

هنگام گذراندن یک فرآیند طلاق، طرفین باید ارزهای دیجیتال را به عنوان دارایی ذکر کنند و نه درآمد را از طریق افشای مالی. ارزش کریپتوکارنسی بر اساس نرخ های فعلی مبادله متفاوت است و می تواند به طور قابل توجهی در نوسان باشد، که باید هنگام تعیین ارزش در نظر گرفته شود. تقسیم دارایی در طول طلاق بر اساس ایالت متفاوت است و معمولاً تقسیم ارز دیجیتال شبیه به تقسیم هر دارایی دیگر بین طرفین است.

منبع: techtarget.com